Peygamber müjdesi

 

Herkese merhabalar arkadaşlar. Bu gün her zaman ki gibi uyandık değil mi. Sıradan hayatlarımızda sıradan bir sabah daha. Oysaki bundan tam 568 yıl önce İslam dünyası için sıradan bir sabah değildi. Orduyu Hümayun peygamber duasına nail olmaya çalışıyordu. Kuşatmanın başlarında geçilmez Bizans surlarına güvenen Konstantin köşeye sıkışmış, kaçacak yer arıyordu. Tahta çıktıktan sonra iki yıl boyunca bu sefer için hazırlık yapan Sultan Mehmet kendinden emin bir edayla surlara bakıyordu.

 Elli üç gün boyunca kuşatma yapılmış. Bu kuşatma, sonunda meyvesini vermişti. Surlarda onarılması imkânsız gedikler açılmış, sıra son bir taarruzla zaten çökmüş olan ihtiyar Bizans’ın kökünü kazımaya gelmişti. Ordu heyecanlıydı. Onlarda sultanları gibi geceler boyu uyumamış, Kimi zaman sabahlara kadar savaşmışlardı. Çoğunun aklında şehadet vardı. Hepsi şehitlik mertebesine kavuşmayı canı gönülden istiyordu. Ancak bu mertebeye kimin ulaşıp ulaşmayacağı bilinmediğinden içlerinde tarifi imkânsız duygular yaşıyorlardı.

 O gün seher vaktinde kalkılmış, sabah namazı kılındıktan sonra görev yerlerine geçilmişti. Asker hazır kıta komutanlarını bekliyordu. Kuşatmanın başından beri bir gelenek haline gelen top atışları o sabah da yapıldı. Surlarda geceden onarılmaya çalışılan birkaç bölüm tekrardan yıkıldı. Ardından uzun süren bir sessizlik yaşandı. Sessizliği koca sultanın Hücum! Sesi bozdu. Emirle birlikte Orduyu Hümayun adeta bir çığ gibi Bizans’ın üstüne akmaya başladı. Yeniçeriler surlara tırmanmaya çalışıyor, her seferinde Rumların meşhur Grejuva’sına maruz kalıyordu. Ama bu ateş göğsü zaten iman aşkıyla yanıp tutuşan İslam mücahitlerine etki etmiyor, tam aksine daha da hırslandırıyordu.

Savaş meydanı iyice kızışmış, her taraf kan gölüne dönmüştü. Osmanlılar her ne kadar Bizans’ı yıprattıklarını, surlarını deldiklerini, işlerinin çok zor olmadığını düşüncelerde Bizans askerleri Türklerin Anadoluya gelişinden beri küçüle küçüle ellerinde bir tek Konstantinopolis’in kalmasından dolayı kaçacak başka bir diyar bulamıyor ve bu nedenle canlarını dişlerine takıp kanlarının son damlasına kadar savaşıyorlardı. Durum her iki taraf içinde zorlaşmaya başlamıştı. Tam o anda surlara çıkmaya çalışan bir genç göründü. Bir elinde kılıç diğer elinde İslam’ın ve Osmanlı’nın mübarek sancağını taşıyor ve yüzyıllar sonra bile unutulmayacak o hareketini yapıyordu. Sancağı kale burcunun en tepesine dikiyordu, altında şehit olmadan hemen önce. İşte Fethi Mübin gerçekleşmişti. Çünkü bir kalenin en üstüne kendi sancağını asmak oranın fethedildiğinin bir simgesiydi. Sancağın Ulubatlı Hasan tarafından dikildiğini gören mücahitler daha şevkle savaşmaya başlıyor ve birkaç saat sonra Konstantinopolis, İstanbul oluyordu.

Evet, arkadaşlar sizlere Fethi Mübin’den  kendi anlatımımla bir kesit sunmak istedim. Umarım yazımı, anlatımımı beğenmişsinizdir. Kendinize iyi bakın.